Waarom willen mensen niet luisteren?

Ik probeer niet iemand te bekeren of mijn overtuigingen op te dringen. Ik wil alleen helpen. Ik zie iemand worstelen met stress, en ik weet dat het chanten van de Heilige Naam die last kan verlichten. Ik zie iemand diep ongelukkig in een materialistisch bestaan, en ik wéét dat echte vreugde niet in geld of succes ligt, maar in spirituele verbinding. Maar als ik dat zeg, word ik vaak afgedaan als naïef, zweverig of zelfs opdringerig.

"Ik heb mijn eigen manier om met dingen om te gaan" of  "dit werkt voor mij, zo doe ik het altijd " hoor ik vaak.
Maar ik zie dat het niet werkt. Ik zie de vermoeidheid in hun ogen, de leegte in hun stem. Ik wil schreeuwen: "Waarom blijf je ronddraaien in dezelfde cirkel van lijden? Waarom geef je jezelf niet de kans om iets anders te proberen?"

Ik begrijp het ergens ook wel. Verandering is eng. Het betekent loslaten van wat vertrouwd is, zelfs als datgene wat vertrouwd is je ongelukkig maakt. En het betekent toegeven dat je misschien niet alles weet, dat er misschien een diepere waarheid is die je tot nu toe hebt genegeerd. Dat is een moeilijke stap om te zetten.

En toch... toch blijf ik proberen. Want ik weet hoe het voelt om vast te zitten. Ik weet hoe het is om te zoeken naar geluk op alle verkeerde plaatsen en om keer op keer teleurgesteld te worden. Maar ik weet ook hoe het voelt om eindelijk thuis te komen, om rust te vinden in Krishna's genade, om te begrijpen dat ik niet alles alleen hoef te doen. En als ik zelfs maar één persoon kan helpen om dat ook te ervaren, dan is alle weerstand, alle afwijzing, alle onbegrip de moeite waard.

Misschien is het ook een kwestie van timing. Iedereen heeft zijn eigen pad, zijn eigen lessen om te leren. Soms moet iemand eerst door diepe dalen gaan voordat hij of zij openstaat voor een nieuw perspectief. Ik herinner me hoe ik zelf ook sceptisch was in het begin, hoe ik mijn twijfels had en me vasthield aan wat ik dacht dat de waarheid was. Maar toen ik uiteindelijk het pad van Krishna Bewustzijn omarmde, besefte ik hoe blind ik was geweest voor de genade die al die tijd al op me wachtte.

Dus ik blijf spreken. Ik blijf delen. Niet omdat ik beter ben dan anderen, niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik weet hoe het is om te lijden – en omdat ik weet dat er een uitweg is. En ik hoop, met heel mijn hart, dat op een dag iemand zal luisteren. Dat iemand de sprong durft te wagen, de eerste stap zet en ontdekt dat er een wereld is voorbij de angst, de stress en de leegte.

Misschien luisteren ze niet vandaag. Misschien luisteren ze niet morgen.

Maar als mijn woorden ergens een zaadje planten, als iemand op een dag terugdenkt aan wat ik heb gezegd en besluit om toch eens de Maha-mantra te chanten, dan is dat genoeg. (zie Mahamantra )
Want dat betekent dat er hoop is.
Dat betekent dat Krishna in hun hart een deur opent, en dat ze op een dag misschien ook die ongekende vrede en vreugde zullen ervaren die ik heb gevonden.

Hare Krishna.
Premdas