Premdas 

De geschiedenis van een trage leerling

'De geschiedenis van een trage leerling' zo zou ik mijn spirituele zoektocht kunnen omschrijven. Maar wat ik ook heb geleerd is dat de dingen die snel komen meestal ook weer snel gaan. Daarbij is het ook zo dat ik vooral in de beginjaren van mijn innerlijke reis eigenlijk niet zo goed wist waar ik nu eigenlijk op zoek naar was. Het begon allemaal in 1978 toen ik mijn eerste spirituele leraar ontmoette. Zijn woorden brachten een revolutie teweeg in de innerlijke beleving van mijzelf en de wereld om mij heen. Van hem kreeg ik de naam ' Premdas' (dienaar van de Liefde- in het Sanskriet). De ware betekenis van deze naam kon ik toen nog onmogelijk bevroeden. 

Jaren van experimenteren geïnspireerd door zijn leringen volgden. Meditatie, groepstherapie, het leven vieren, stilte omarmen, het zijn zomaar een paar willekeurig gekozen facetten welke kenmerkend waren voor deze tijd. Spirituele doorbraken volgden waaronder de staat die Samadhi genoemd wordt (een staat die voorbij alle ervaringen gaat). Onbeschrijfelijk intens waarbij communiceren met de wereld om mij heen niet meer relevant was daar er geen onderscheid meer was tussen mij (het Zelf) en de wereld om mij heen. Dit leidde vaak tot onbegrip in mijn directe omgeving doordat anderen zich onmogelijk konden verplaatsen in mijn staat van Zijn.
Maar helaas voor mij was deze toestand niet blijvend. Soms duurde ze enkele uren, soms dagen of zelfs weken. Maar zo plots als ze gekomen was, even zo plots verdween ze ook weer. Dit deed mij er dan weer wanhopig naar terug verlangen, gevolgd door maanden van frustratie. En dan weer even plotseling ...........

Na het heengaan van mijn spiritueel leraar vond ik nieuwe diepgang in de ' Neo Advaita Vedanta' stroming. Mijn innerlijke wereld openbaart zich opnieuw, nu het 'onpersoonlijk 'Brahman' genoemd in plaats van Samadhi. Er begint zich een rijping af te tekenen in mijn bewustzijn. Een nieuwe realiteit heeft zich blijvend geopenbaard.
Deze staat van Zijn overvalt mij niet meer, komt en gaat niet meer, maar transcendeert de wervelingen van mijn denken en ervaringen tot een sereen levend energieveld waarin alles verschijnt en verdwijnt in een allesomvattende stilte en dankbaarheid. Zoals ik al eerder zei, een staat die 'voorbij alle ervaringen' gaat, voorbij mezelf als persoon. Alles ademt één adem, in in een werkelijkheid van dynamische stilte, grenzeloze liefde en vrijheid.

Deze Realiteit is onveranderlijk in zichzelf en heeft de zoeker doen verdwijnen. Tegelijkertijd is haar energie of dynamiek grenzeloos openbarend. Haar spel van realiseren of scheppen maakt van leegte volheid. Zij is als een brug, de verbinding naar de andere oever. Eenmaal op deze brug maak je geen deel meer uit van deze oever, maar ook nog niet van de andere. Velen eenmaal op de brug, identificeren zich met de brug en haar kwaliteiten, daar ze de realiteit welke toebehoorde aan de verlaten oever, hebben losgelaten. Deze vereenzelviging beziet de brug als enige Realiteit.  En hoewel er geen zoeker meer is op deze brug openbaart zich een uitzicht op de andere oever. Dit uitzicht openbaart een inzicht, de magische geboorte van ' Rasa' (gemoedstoestand in relatie tot de Allerhoogste ). In pure extase, overgave, devotie en dienstbaarheid wordt de andere oever betreden. Een verschuiving in bewustzijn welke leegte doet plaatsmaken voor de volheid van die Ene. Persoonlijk en onpersoonlijk tegelijk. Alles in deze schepping behoort toe aan Zijn energie, beide oevers en de brug.
 

De lucht kleurt rood door de ondergaande zon. De avond valt. Vogels zingen hun laatste lied en bij het verstommen hiervan nemen de krekels het over.  
Ik bevind mij in een prachtige tuin ergens in India wanneer een vreemde gewaarwording zich van mij meester maakt. Omgevingsgeluiden verliezen hun volume en herkenbaarheid. Ik bespeur een tinteling in mijn lage wervelkolom welke steeds heftiger wordt.
Dan begint mijn hele lichaam te schudden waarbij de wereld om mij heen vervaagd. Er openbaart zich een witte tunnelachtige substantie. En dan, met de snelheid van het licht schiet de energie omhoog door deze tunnel.
Ik ben mij ervan bewust mijn lichaam te hebben verlaten en te worden meegevoerd door deze tunnel. 
 

In duizelingwekkende snelheid schiet ik verder omhoog in een schijnbare oneindigheid. Er is geen besef van tijd of plaats. Al dat is is deze melkachtige wand waarlangs ik omhoog gevoerd wordt. Opeens begint de opwaartse beweging te vertragen. Klanken openbaren zich en worden luider. Ik herken het als muziek, maar dan vele malen intenser en van een ongekende schoonheid. Mijn snelheid vertraagt verder, de melkachtige substantie van de tunnelwand wordt meer en meer doorzichtig. Contouren van kleur en vorm worden zichtbaar. De opwaartse snelheid is geminimaliseerd wanneer plots het zicht geheel helder wordt. Wat zich aan mijn zicht openbaart overtreft al mijn aardse waarnemingen. Zachte klanken strelen mijn oren. Intense kleuren en vormen laven mijn ogen. Een ongekende sereniteit en liefde vult mijn ziel. En dan..

Krishna en Radha in oneindige verbondenheid samen dansend op wat ik zou willen noemen een hemelse Raga.
Ik verdrink in hun liefdes ogen en zie de hele schepping weerspiegeld. De opwaartse beweging door de tunnel is nog niet geheel tot stilstand gekomen. De melkachtige wand van de tunnel verdicht zich weer. Na enige tijd echter zet de daling in. Opnieuw verliest de wand zijn compactheid om weer plaats te maken voor een vrij uitzicht op  Radha en Krishna. Het is alsof zij op mij staan te wachten. Hun handen gevouwen in Namasté, hun ogen overstromend van liefde. Ik vouw mijn handen in diepe dankbaarheid met tranen in mijn ogen van ontroering.
Dan verdicht zich de wand en een neerwaartse beweging wordt ingezet. Steeds sneller en sneller..

''Hé Prem gaat het', hoor ik. Ik open mijn ogen en ben terug in mijn lichaam. Verbaasd kijk ik om mij heen nog niet geheel beseffend waar ik ben. Ik ontwaar verontruste blikken om mij heen.
' Alles ok ?' vraagt een vriend. En terwijl ik opsta mompel ik zoiets als 'niets aan de hand hoor'.
Omstanders vertellen me dat ze getuige zijn geweest van het in een horizontale positie omhoog komen van mijn lichaam, om daarna weer terug te vallen op de grond. Dit terugvallen op de grond van mijn lichaam is het moment geweest dat ik mij bewust werd terug te zijn in mijn lichaam. Voor hen die dit vol ongeloof gaande sloegen duurde dit alles slechts enkele seconden, voor mij echter... buiten tijd!
Vanaf dat moment is niets meer hetzelfde in mijn leven!